Era San Miguel. Un ano máis subiamos ata Pastoriza a pé... A avoa sempre nos levaba da man, era o derradeiro parentese do verán ante o comezo da escola, o arrecendo de libros e cadernos novos e o calor do sol aínda forte na pel.
-Falta moito?
-Non, mirade, xa xe ve o alto... Alí está a Señora.
Os pés cansos, o camiño facíasenos largo e un pouco pesado, a verdade, Amelia non falaba moito e nós devecíamos polos seus contos.
-Por que non viñemos no bus avoa?
Nese intre decateime que non nos preguntara se queriamos ir ou non, dixera: “mañá imos a Pastoriza”, e alí estabamos cansos, sedentos e aburridos.
-Porque ten que ser a andar, é unha promesa e as promesas ai que cumplilas –dixo, ca voz especial que só usaba cando falaba de Xacinto, o seu irmán. Aquel caravel alto e guapo de ollos verdazuis coma o mar, compañeiro de xogos e segredos co que tanto nos facía rir falando das súas trasnadas ata que o conto remataba con un: Ai!
Xacinto fora cos amigos, como tantas veces a nadar nas augas de As Canas e na incosciencia da mocidade, ou porque tiña que ser, marchara como a avoa dicía a nadar no mar do ceo porque xa non lle chegaba o noso.
E Amelia calaba e mirándome aos ollos, dicía “coma os teus”, sorría e comezaba outro conto, pero ese día non, premeume a man con forza e mirou lexos.
-Veña, non sexades mixiricas, xa falta pouco, non fagades esperar á Señora.
Moitas veces subín, e ata comprendín máis tarde o por qué daquela aperta da avoa, pois ela sabía xa que eu ía sentir no corazón a mesma ausencia.
Hoxe en Barrañán vin o verdazul do mar da avoa, e a Xacinto sorrir canda ela xogando coas ondas...
Despois, ao chegar á casa alguén dixo que era o día de San Xacinto
