Inverno

                                             Estamos no inverno,                                 

                                 pero no monte resíste a primavera.

Velo blanco en el Xalo

Tras los cristales
el Xalo viste
un fino velo blanco,
llueve.

Miles de gotas minimas
Invisibles
flotando en el aire
¿Llueve?

No sé si es este momento
siquiera
alcancen el suelo,
mas presiento
la lluvia invisible

¡Huele!

Morno sol tempraneiro

E nas vellas roseiras de Sésamo,

as vermellas rosas sorrín

ao morno sol tempraneiro do inverno

que está a petar na porta.

Cantarela de maio

Maio, maio,
cariña de rosa,
maio, maio,
vén á miña porta.

Aí ven o maio
lindo e florido,
aí ven o maio
andando miudiño.

Maio, maio
rosiña encarnada,
maio, maio,
leva a namorada.

Aí ven o maio
ven polo camiño,
aí ven o maio
trae ao meu amigo.

Maio, maio
de fortes recendos,
maio, maio,
de amores feitos.

Aí ven o maio,
ven pola ribeira,
aí ven o maio
cantando na festa.

Resistencia

Xa estamos no inverno,

pero en Sésamo parece renacer a primavera.

A miña roseira

O vello salgueiro, canso e murcho

toda a súa forza concentraba

en vivir naquela póla, mais a vida escapaba.

A vella roseira namorada,

unha rosiña branca cada día

ao seu amado, delicada, ofrecía.

As murchas folliñas despertaban

reidoras, vivindo con forzas novas

estirábanse por acariñas ao seu amado.

Tronou a motoserra e fendeu o silencio,

rompendo o tempo dos namorados,

o salgueiro ao se sentir ferido

quixo unha derradeira aperta, revivido,

ela estremecida, quixo salvalo.

Teceron as súas follas, caendo xuntos

ao chan, ámbolos dous amantes,

alí cinguidos nunha eterna aperta triunfante.

Media ducia

Media ducia

amor,

media ducia de flores,

para ti

escollín á noitiña.

Nelas van meus amores,

nelas van meus quereres,

para ti

escollínnas todas.

Nin máis había,

nin mellores.