O vello salgueiro, canso e murcho
toda a súa forza concentraba
en vivir naquela póla, mais a vida escapaba.
A vella roseira namorada,
unha rosiña branca cada día
ao seu amado, delicada, ofrecía.
As murchas folliñas despertaban
reidoras, vivindo con forzas novas
estirábanse por acariñas ao seu amado.
Tronou a motoserra e fendeu o silencio,
rompendo o tempo dos namorados,
o salgueiro ao se sentir ferido
quixo unha derradeira aperta, revivido,
ela estremecida, quixo salvalo.
Teceron as súas follas, caendo xuntos
ao chan, ámbolos dous amantes,
alí cinguidos nunha eterna aperta triunfante.
