Negra noite

Prestige,
Exeo,
Urquiola.

ennegrecendo o día.

Exeo,
Prestige,
Urquiola.

Lume no mar,
lapas de sangue.

Urquiola,
Exeo,
Prestige...

noite pecha,
negra noite no mediodía.

Iria

Iria olliños de mel

que todo queren ver.

Moreniña de Baldaio

que eres tí máis linda

que un caravel.

Iria ten un aquel

que todos quererían ter.

Moreniña de Baldaio

que eres tí máis linda

que un caravel.

Dunas

Barrañán
de fortes mareas e vento recho.

Barrañán
de escume áureo pintando as ondas.

Barrañán
donoso area berce de dunas.

No infinito

As ondas do mar bravío

agarimoso son,

os lixeiros pés amantes

bicando a area,

e no infinito o sol.

Salitre

Arrecendo de salitre

no ar i en nós.

Mais o mar, que vén e vai

batendo os cons,

celme de sal.

Pegadas

As nosas pegadas na morna area,
vieiros efímeros,
Mais o mar que vén e vai
é bico eterno
dende a noite dos tempos.

11 de mayo

Era la reina del baile,
él la miró y fue al encuentro
de aquellos ojos de cielo.

No acertó ni a decir, ¿quieres...?

Sonrió la reina adelantando el paso,
y llegó la música hasta el cielo.

¿Oís los latidos hechos valses?

Arrecendo

Arrecende a terra mollada,
morna terra verde, amada,
terra antiga, salgada,
por flores de escume sementada.

Doce terra verde agarimosa,
verde terra forte e brava,
feita de flores e ramas
feita de espiñas de toxos e rosas..

Verde terra amada
terra dos mil verdes, repousada,
desperta e fala.

Chuvia

E a chuvia cae e trona,

trae a vida nova que agroma.

A chuvia pinga no meu corazón

e o meu ceo pinta de color.

Soedade

A miña soedade
non é so miña,
está feita con milleiros de puntiños
no infinito.

A miña soedade
acompañada en milleiros
de camiños concurridos,
singularidade.

A miña soedade
chea de soños acompañados,
feita de escume
na solitude.


000


Os paxaros da noite vanse,

vanse os paxaros da noite meu amor, vanse...

Eu tiña feito un niño de plata
penduraban del centos de bolboretiñas blancas.



O meu corazón feito de soños
estremece, non comprende.

O meu corazón feito de nubes
Esvaece…


000



Feito de nubes, amor,
fixen un niño,
feito de nubes, amor,
e tiven frio.

Feito de flores, amor,
fixen un berce,
feito de flores, amor,
e arrecende.


000


Eu era unha folliña verde
e alá polo mes de abril
gustábame sentir ao vento
bailar arredor de min.

Agora o vento me leva…

Melodía

Amarelo,
laranxa,
vermello incandescente...

do - re - mi
mi - fa- sol

melodía envolvente

co - ra - zón
meu - a - mor

quérote eternamente.

Arde o lume

Arde o lume na lareira e canta,
asubíos garimosos que me chaman.

Baila lume o cantar harmonioso
sube e canta doces melodías.

As cousas sinxelas e pequenas
que fan grande a vida.

Vaites, vaites...

Vaites chuvia
que espero ao meu amigo.

Vaites vento
que agardo ao meu amado.

Vén sol
co meu amigo no corazón.

Vén paxariño
que para o meu amado
fixen un niño.

San Agustín

A lúa
pendurada no ceo,
pano de ouro.


As torres
do concello rompen a noite,

pano de bronce.

As campás
de San Xurxo recortadas,
pano de pedra.

A túa man
na miña, luar eterno,
pano de amor.

Infancia

Arre cabaliño...!

o aire bica o meu rostro,

os cabelos ao vento,

mentras eu galopo

pola cincenta pradeira

do Relleno...

Ao fondo, mentras,

o vello Curros sorrí

no seu monte granítico

recoñecendo soños,

chíscame un ollo:

Avanti!

Amelia

Era San Miguel. Un ano máis subiamos ata Pastoriza a pé... A avoa sempre nos levaba da man, era o derradeiro parentese do verán ante o comezo da escola, o arrecendo de libros e cadernos novos e o calor do sol aínda forte na pel.

-Falta moito?

-Non, mirade, xa xe ve o alto... Alí está a Señora.

Os pés cansos, o camiño facíasenos largo e un pouco pesado, a verdade, Amelia non falaba moito e nós devecíamos polos seus contos.

-Por que non viñemos no bus avoa?

Nese intre decateime que non nos preguntara se queriamos ir ou non, dixera: “mañá imos a Pastoriza”, e alí estabamos cansos, sedentos e aburridos.

-Porque ten que ser a andar, é unha promesa e as promesas ai que cumplilas –dixo, ca voz especial que só usaba cando falaba de Xacinto, o seu irmán. Aquel caravel alto e guapo de ollos verdazuis coma o mar, compañeiro de xogos e segredos co que tanto nos facía rir falando das súas trasnadas ata que o conto remataba con un: Ai!

Xacinto fora cos amigos, como tantas veces a nadar nas augas de As Canas e na incosciencia da mocidade, ou porque tiña que ser, marchara como a avoa dicía a nadar no mar do ceo porque xa non lle chegaba o noso.

E Amelia calaba e mirándome aos ollos, dicía “coma os teus”, sorría e comezaba outro conto, pero ese día non, premeume a man con forza e mirou lexos.

-Veña, non sexades mixiricas, xa falta pouco, non fagades esperar á Señora.

Moitas veces subín, e ata comprendín máis tarde o por qué daquela aperta da avoa, pois ela sabía xa que eu ía sentir no corazón a mesma ausencia.
Hoxe en Barrañán vin o verdazul do mar da avoa, e a Xacinto sorrir canda ela xogando coas ondas...

Despois, ao chegar á casa alguén dixo que era o día de San Xacinto

Nosa Señora de Pastoriza

Óleo sobre lenzo de Nosa Señora de Pastoriza pintado polo insigne pintor José Luis Canosa

"A Virxe de Pastoriza

quixo subir ata o alto,

para ver aos de Meicende

cando van aos seus traballos..."

A miña roseira

O vello salgueiro, canso e murcho

toda a súa forza concentraba

en vivir naquela póla, mais a vida escapaba.

A vella roseira namorada,

unha rosiña branca cada día

ao seu amado, delicada, ofrecía.

As murchas folliñas despertaban

reidoras, vivindo con forzas novas

estirábanse por acariñas ao seu amado.

Tronou a motoserra e fendeu o silencio,

rompendo o tempo dos namorados,

o salgueiro ao se sentir ferido

quixo unha derradeira aperta, revivido,

ela estremecida, quixo salvalo.

Teceron as súas follas, caendo xuntos

ao chan, ámbolos dous amantes,

alí cinguidos nunha eterna aperta triunfante.

Media ducia

Media ducia

amor,

media ducia de flores,

para ti

escollín á noitiña.

Nelas van meus amores,

nelas van meus quereres,

para ti

escollínnas todas.

Nin máis había,

nin mellores.

Melodía do lume

Amarelo,

laranxa,

vermello incandescente.

Do - re - mi

mi - fa - sol ...

melodía envolvente.

Co - ra- zón

meu - a - mor ...

quérote etenamente.